Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης η 21η Μαρτίου

γιατί  στην  Εαρινή Ισημερία ισορροπεί το φως με το σκοτάδι, η ζωή με το θάνατο, η γέννηση με τη φθορά. Η ποίηση ταλαντεύεται και ταλανίζεται ανάμεσα στο αιώνιο και το εφήμερο ...
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ
Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ´ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ ' την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες 
ν´αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

ΙΙ
  
Εκεί πάνω που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες
πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν
πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να τους αρέσεις
πώς κλείστηκες τόσο πολύ για να προστατευτείς
σε τι έφταιξες σ´εκείνους που σ´απέρριψαν
για πόσο καιρό τ´ανέβαλλες κι εσύ να τους απορρίψεις
πότε έδωσες ένα στήριγμα σε κάποιον που το χρειαζόταν
πότε εγκατέλειψες τον άνθρωπο που σε είχε ανάγκη
πόσο αντέδρασες όταν έβλεπες να πλουτίζουν
αυτοί που έλεγαν ότι μάχονται για τους φτωχούς
όταν άκουγες να δημηγορούν υπέρ των αδικημένων
εκείνοι που αδικούσαν έχοντας πάντα δίκιο
πόσο ενίσχυσες αυτούς που τους προσφέρθηκες να σε
δυναστεύουν
πόσο με τη δράση σου βοήθησες ν´ανατραπούν
ως πότε απόλυτα δεχόσουν τις μονολιθικές αλήθειες
πόσο αντιπάλεψες την κάθε φορά ακράδαντή σου πίστη
για πόσο φερόσουν σαν πιστός ενώ πια δεν πίστευες
πόσο αφέθηκες στις παρορμήσεις σου, πόσο τις δάμασες
πόσο προχώρησε η γνώση σου, πόσο δοκιμάστηκε
ως πού κατόρθωσε να φτάσει η πράξη σου, που στόμωσε
πόσο άργησες ή πόσο βιάστηκες για μια κρίσιμη
απόφαση...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

ΙΙΙ
Εκεί που σκέφτεσαι αν επειδή το θέλησες και μόνο
μπορεί ν´ανοίξει ο δρόμος προς τον άλλο
ν´απλώσουν τα όρια για συναρπαστικές διασταυρώσεις
ή τουλάχιστον να γίνει πιο ανθρώπινη η μοναξιά
αν φτάνει που έμαθες πολλά που πριν δεν τα λογάριαζες
ώστε να φύγει η δυσπιστία για όποιον δεν σου μοιάζει
να σταματήσει ο χλευασμός για εκείνον που θέλει 
να σου μοιάσει
να σβήσει ο φθόνος γι´αυτόν που σε ξεπερνάει
να χαθεί η περιφρόνηση για εκείνον που έμεινε πιο πίσω
να νικηθεί ο φόβος μπροστά σ´αυτόν που τιμωρεί
να καταργηθεί το δέος γι´εκείνον που εξουσιάζει
να διαλυθεί η μέθη από την εξουσία που για λίγο
απέκτησες
εκεί που παλεύεις ν´αποτινάξεις τα νέα δεσμά
που ήρθαν μετά το ξέσπασμα της ανταρσίας σου
που αγωνίζεσαι για την ελευθερία κι έπειτα βλέπεις
πως η αμοίραστη ελευθερία για κάποιους γίνεται σκλαβιά
εκεί που προσπαθείς να περιστείλεις την ανασφάλειά σου
να μην παραδοθείς στην επιθυμία γι´ αναγνώριση
να συμμαζέψεις κάπως και την κρυφή σου έπαρση...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

ΙV
Εκεί που αναγνωρίζεις πως δεν αγάπησες
όσο σ´αγαπήσαν
πως ήθελες την απόλαυση μόνο για να την ξαναγευτείς
πως γύρευες περιπέτειες μόνο για τις αφηγείσαι
αργότερα
πως μοιραζόσουν σε κομμάτια που λειτουργούσαν χωριστά
αναζητώντας τον μεγάλο έρωτα στην πολλαπλή εκδοχή του
πως κι αν τον συναντούσες είχες τόσα κενά, τόσες
αντιδρομές
που σε βασάνιζε πιο πολύ απ´ό,τι η απουσία του
εκεί που τα χάνεις άμα ένα πάθος, ακόμη και φευγαλέο
ανατρέπει όσα είχες σιγουρευτεί πως τα ελέγχεις
που ψάχνεις να βρεις τι πράγματι έγινε
και η αγνοημένη ηδονή μεταμορφώθηκε σε μίσος
που δεν επιχειρείς να εξαγοράσεις, δεν αφήνεσαι
ν´εξαγοραστείς
που υποκύπτεις, εκλιπαρείς, τα δίνεις όλα χωρίς επιφυλάξεις
που απαιτείς αποκλειστικότητα, βιαιοπραγείς από ζήλεια
που όλα σου παραδίδονται άνευ όρων, βέβαια στην αρχή
εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες
μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν
κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη
ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πεις πως
αγαπάς...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.
 
VIII                                  
Eκεί που στριμώχνεσαι στο λεωφορείο, επιστρέφοντας
στο σπίτι
που γυρνάς από γραφείο σε γραφείο ζητώντας μια δουλειά
που επιχειρεί να σε ταπεινώσει ένας ψηλότερα ιστάμενος
που εκτοπίζεσαι από πειθήνιους νεοφερμένους
που χαίρεσαι για τα καλά λόγια που ειπώθηκαν για σένα
που θά᾽ θελες ν᾽ ακούσεις κι άλλα κι ας μην τ᾽ομολογείς
εκεί που πατάς γκάζι στα 180 με το καινούριο σου 
αυτοκίνητο
που δεν τσιγκουνεύεσαι άλλο στα δώρα που προσφέρεις
που φλυαρείς, ψιλογκομενίζεις, πας να φρεσκάρεις
τη φιγούρα σου
που ξάφνου μέσα στην επιπολαιότητα έχεις μιαν
έκλαμψη ευφυίας
εκεί που αρνιέσαι την υποχρεωτική κατάργηση της μοναξιάς
που δεν αποδέχεσαι την καθεστωτική επιβολή της ευτυχίας
που νιώθεις κυρίαρχος του παιχνιδιού ενώ είσαι
χαμένος από χέρι
που βγαίνεις με σημάδια απ᾽τους λαβυρίνθους
της πολιτικής
εκεί που αγωνιάς για τ᾽αποτελέσματα μιας αξονικής
που στενοχωριέσαι για τις αρρώστιες των μακρινών σου
ανθρώπων
που ελπίζεις πως όλοι θα βγουν γεροί απ᾽το νοσοκομείο
εκεί που σταματάς τα πάντα ενώ τρέχουνε οι προθεσμίες
που περνάς βδομάδες ψάχνοντας τη λέξη που ακριβώς
χρειάζεται
ώσπου ένας άλλος μέσα σου σε απαλλάσσει, αναλαμβάνει
να το κάνει
εκεί που λες όλα αυτά είναι αστεία μπρος στο κυνήγι
του ψωμιού
κι έπειτα βλέπεις ότι χωρίς τις λέξεις τίποτα δεν αποκτά
υπόσταση...

Εκεί πάνω σε βρίσκει ποίηση.   

Η ποίηση έρχεται να σε βρει με ποδήλατο, με μηχανάκι,
με αυτοκίνητο
άλλοτε έρχεται σαν αμαζόνα με το σπαθί υψωμένο
άλλοτε σε ακολουθεί από το σουπερμάρκετ σαν
κουρελού ζητιάνα
σε παρασύρει όπως πορνοστάρ σε φαντασιακές αβύσσους
σε ανακαλεί στην τάξη σαν διευθύντρια αναμορφωτηρίου
σου εμφανίζεται στα έγκατα του ύπνου σαν άσπιλη
παρθένα
σ' εξαπατά στέλνοντας στη θέση της μια θεραπαινίδα της
κι εσύ νομίζεις πως την έριξες επιτέλους στο κρεβάτι σου
σε καλεί με ντουντούκα να φωνάξεις κομματικά
συνθήματα
σε περιπαίζει δίνοντας προτεραιότητα στις σοβαρές σου
ασχολίες
σου γεμίζει το άδειο γραμματοκιβώτιο των φιλοδοξιών
σε δελεάζει με όνειρα δόξας, χρήματος, αθανασίας
σε πείθει σαν άπιστη ερωμένη πως είναι δική σου μόνο
σε προσπερνάει για να ξεσκονίσει νεκροζώντανους
αρχηγούς
σου φουσκώνει τις ουτοπίες όσο να σκάσουν σαν μπαλόνι
σου θυμώνει άμα δεν βλέπεις ότι προσπαθεί να διαλύσει
την ομίχλη
σου ζητάει βοήθεια άμα την κυνηγούν οι εξουσίες
που αψήφησε
σου λέει πώς κι όταν τις υμνούσε, κρυφά τις υπονόμευε
σου επισημαίνει τις κοινοτοπίες, σου ανατρέπει
τ' αυτονόητα
σου ψιθυρίζει μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνιάσεις
σου φωτίζει πράγματα που μέναν σκοτεινά ως τότε
ώσπου κάποια στιγμή σε ανταμείβει για την αφοσίωση σου
σου αποκαλύπτει την αλήθεια, σου λέει καθαρά πως
ανήκει σε όλους.

Εκεί πάνω η ποίηση βρίσκει τον καθένα μας.    



















Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Ν.ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ




Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη.
Αυτή η καθόριστη αίσθηση
στις ανθισμένες βραγιές κι ένα ρίγος λεπτό
κι οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο 
όταν το απόγευμα διυλίζει το φώς
κι οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι,
 τι κι αν γινόταν αργότερα
μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρο ήλιο
πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα.
 Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, 
πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών
ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή
στιφή, παράξενη σαν γριά, με τις εύκολες συζητήσεις
την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση,
την απέραντη μοναξιά
κι  ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε 
μη έχοντας τίποτα να πούμε
ανάμεσα στα βήματα αυτά,
 πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται
κι ύστερα σβήνουν στο διάδρομο. 
Ανάβουνε το φως της σκάλας
μα δεν ακούγεται κανείς.
Επικίνδυνη ηλικία , Ο δύσκολος θάνατος (1950 – 1953)

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Επικίνδυνη ηλικία» Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς. (Από τη συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Επικίνδυνη ηλικία» Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς. (Από τη συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]
«Spring Pink Herbs») Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Επικίνδυνη ηλικία» Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς. (Από τη συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]
«Spring Pink Herbs») Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Επικίνδυνη ηλικία» Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς. (Από τη συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Επικίνδυνη ηλικία» Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς. (Από τη συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Επικίνδυνη ηλικία» Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών ψευτίζοντας τη ζωή μας. Αυτή η θηλυκιά εποχή στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας μα δεν ακούγεται κανείς. (Από τη συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top-10-poihmata-gia-thn-anoiksh/ ]

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΜΠΕΝ ΧΟΥΡ

Από το βιβλίο στην ταινία
Το βιβλίο το έγραψε ο ήρωας του Αμερικανικού εμφυλίου πολέμου στρατηγός Λιου Ουάλλας, από το 1876 έως το 1880.

Ο Μπεν Χουρ: Μια Ιστορία για τον Χριστό, αποτελεί μία τεράστια, αριστοτεχνική και παραστατικότατη τοιχογραφία εποχής, όπου η περιπετειώδης ζωή του κεντρικού ήρωα εκτυλίσσεται παράλληλα -και κάποια στιγμή συναντιέται- με εκείνη του Ιησού Χριστού, μέχρι τη συγκλονιστική στιγμή της Σταύρωσης και της λύτρωσης. Το βιβλίο όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1880 δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Σήμερα, ωστόσο, θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά χριστιανικά βιβλία όλων των εποχών, ενώ από τότε που εκδόθηκε έχει πουλήσει 50 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.


Η ιστορία αφηγείται με περιγραφικές λεπτομέρειες τις περιπέτειες του Μπεν Χουρ, ενός φανταστικού Εβραίου πρίγκιπα από την Ιερουσαλήμ, που γίνεται ηνίοχος και Χριστιανός στις αρχές του 1ου αιώνα, όταν η Ιερουσαλήμ είναι υποδουλωμένη στους Ρωμαίους. Παράλληλα με την αφήγηση του Μπεν Χουρ, ξετυλίγεται και η ιστορία του Ιησού Χριστού, ο οποίος προέρχεται από την ίδια περιοχή και είναι συνομήλικός του.
 Το μυθιστόρημα πραγματεύεται τα θέματα της προδοσίας, της καταδίκης, της εξαγοράς, και της εκδίκησης που οδηγεί σε μία ιστορία αγάπης και συμπόνοιας.
Η  ταινία Μπεν Χουρ του 1959, σκηνοθεσίας του Γουίλιαμ Γουάιλερ με σενάριο από τον Καρλ Τάνμπεργκ, με τους Τσάρλτον Ίστον, με 11 Όσκαρ και αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου για το είδος των θρησκευτικών ταινιών. Τα 9 λεπτά αρματοδρομίας που περιέχει η ταινία έχουν μείνει στην ιστορία ως χαρακτηριστικό της.
Στην ταινία Μπεν Χουρ του 2016, σε σκηνοθεσία Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, συμμετέχει ο Μόργκαν Φρίμαν στο ρόλο του Ιλνταρίν, του σκλάβου που διδάσκει στον ήρωα της ταινίας πώς να οδηγεί άρμα στις αρματοδρομίες
 


Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Τα επίθετα του Α4 για την απεικόνιση του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΥ

Γιατί ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ δεν φωτογραφίστηκε ποτέ;;;
Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος των ψηφιακών μέσων ''θέλει'' να φωτογραφίζεται συνέχεια;;;
Η συζήτηση ξεκίνησε με τα επίθετα που έδωσαν οι μαθητές του Α4 στα πλαίσια του μαθήματος της λογοτεχνίας: χαρακτηριστικά της παραδοσιακής και μοντέρνας ποίησης και η συζήτηση κράτησε πολύ... Στη φανταστική απεικόνιση του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΥ, σημείωσαν:

σκεπτικός, αφηρημένος, σοβαρός, επιβλητικός, αριστοκράτης, αισιόδοξος, στοχαστικός, λόγιος, διανοούμενος, σοφός, υπερόπτης
ξεχωριστός, διαφορετικός, πρωτότυπος, εξωπραγματικός, άσχημος, διανοούμενος, μυστηριώδης, μοναδικός, ψυχασθενής, ανώνυμος


θυμωμένος,αγχωμένος,απαισιόδοξος,δράκουλας,κατσούφης, μελαγχολικός, σκεπτικός, αυστηρός, κακός,αμφισβητίας
μοναχικός, χαρούμενος, αισιόδοξος, τρελός, άσχημος, σκεπτικός, αναστατωμένος, τρομαγμένος, εξωγήινος, σοφός

νευρικός, αμφισβητίας, σκεπτικός, στεναχωρημένος, ταλαίπωρος, μελαγχολικός, αυστηρός, δυστυχισμένος, κατσούφης, αριστοκράτης, υπομονετικός, κλειστός, έμπειρος 



Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Το Β1 κειμενικοποιεί πίνακες

κφ 8 αισθητική/ φιλοσοφία   ΘΑΥΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΩΡΑΙΟ


ΑΝ Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΛΟΥΣΕ ΘΑ ΕΛΕΓΕ….   ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ  Β1 
ΟΜΑΔΑ:   ‘’ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ ‘’

   ‘’Ο πόλεμος’’
Σύμπαν
Άνθρωπος υπερόπτης
Τραύμα: αίμα, απώλειες, ψυχοσωματικά τραύματα ανθρώπων
Τοίχος: ηθικοί φραγμοί κοινωνίας
Σύννεφα+ Γαλανός ουρανός = αναγέννηση+ ελπίδα          ΒΑΓΓΕΛΗΣ
άγαλμα                               γυναίκα στον πόλεμο (Βιετνάμ)
μπάλα             βόμβα, πυρηνικά  όπλα   
αίμα                  πληγή από τον πόλεμο
φράχτης                       δυσκολίες πολέμου
σύννεφα+ γαλάζιος ουρανός= αναγέννηση+ ελπίδα                    ΧΑΜΠΟΣ
Εν αρχή ην το χάος και με κάποια κοσμική συγκυρία δημιουργήθηκαν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι ως κερδοσκοπικά όντα δημιούργησαν κοινωνίες που έχουν ως απώτερο στόχο την απόκτηση εξουσίας. Κάθε διαφορετική κοινωνία δημιούργησε τους δικούς της ηθικούς φραγμούς. Οι κοινωνίες λόγω ιμπεριαλισμού-επεκτατισμού, συγκρούστηκαν προκαλώντας τεράστιες απώλειες σε κοινωνικούς και επιστημονικούς τομείς. Λόγω λανθασμένων αντιλήψεων , δημιουργήθηκε μια υπεροπτική άποψη ότι η ανθρωπότης είναι το κέντρο του κόσμου. Πού μπορεί να  οδηγηθούμε; Κανείς δεν ξέρει! Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχει φως στον ορίζοντα. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.    ΒΑΓΓΕΛΗΣ-ΙΩΑΝΝΑ
Μια γυναίκα βρίσκεται στον πόλεμο του Βιετνάμ. Καθώς περπατά στο δρόμο σκέφτεται τα προβλήματα του πολέμου και κοιτάζει τον ουρανό. Ξαφνικά μια βόμβα σκάει δίπλα της , τραυματίζεται στο κεφάλι και πεθαίνει.                                                ΧΑΜΠΟΣ-ΙΩΑΝΝΑ


             
ΟΜΑΔΑ:   ΄΄PRESIDENT TEAM ’’

‘’Tο όνειρο του μικρού BEN’’
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό χωριό, ζούσε ένα μικρό αγοράκι, ο Ben, μαζί με την οικογένειά του. Η οικογένειά του ήταν φτωχή. Ο πατέρας του ήταν ένας απλός ξυλουργός και η μητέρα του ασχολούνταν με τις δουλειές του σπιτιού. Ο Ben ήταν ένα ευχάριστο, πρόσχαρο παιδί, γνωστό σε όλο το χωριό για την ευγένειά του. Είχε πολλά ενδιαφέροντα αλλά ο διακαής του πόθος ήταν να επισκεφθεί το τσίρκο. Του άρεζε πάρα πολύ , αλλά το είχε δει μόνο σε φωτογραφίες από φίλους τουπου το είχαν επισκεφθεί παλαιότερα.
Μια μέρα καθώς έπαιζε στην πλατεία του χωριού με τους φίλους του, πέρασε το όχημα του δήμου και ανακοίνωσε ότι επρόκειτο το τσίρκο να έρθει στη διπλανή πόλη. Μόλις το άκουσε ο Ben , χάρηκε πάρα πολύ και ευθύς έτρεξε στο σπίτι του να το ανακοινώσει στους γονείς του. Τους παρακάλεσε, τους ικέτεψε αλλά ο πατέρας του ήταν κάθετος
-          Δεν έχουμε να φάμε, στο τσίρκο θα τρέχουμε. Τσίρκο είναι η ζωή μας!
Ο Ben ξέσπασε σε κλάματα και πήγε κατευθείαν στο δωμάτιό του.
Το άλλο πρωί  ένας περίεργος θόρυβος τον ξύπνησε. Σηκώθηκε από το κρεβάτι του και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Είδε πολλούς ανθρώπους να κατευθύνονται προς την πόλη  όπου θα ερχόταν το τσίρκο. Ντύθηκε γρήγορα και κατέβηκε κάτω. Ο πατέρας του δεν είχει φύγει ακόμη για τη δουλειά. Είδε το παιδί του πολύ στεναχωρημένο και κάτι ένιωσε μέσα του. Μόλις ο Ben κάθισε στο τραπέζι για να πάρει πρωινό, τον περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο πατέρας του, του ανακοίνωσε ότι τελικά θα τον πάει στο τσίρκο με την προϋπόθεση ότι από εδώ και πέρα θα τον βοηθάει στη δουλειά του. Ο Ben χάρηκε πάρα πολύ και έτρεξε να ετοιμάσει τα καλά του ρούχα για το βράδυ.
Όταν έφτασε στην πόλη, το θέαμα που αντίκρισε ήταν μαγευτικό. Ελέφαντες, ζογκλέρ, αερόστατα και πολλοί ταχυδακτυλουργοί.
Ήταν η καλύτερη νύχτα της ζωής του!!!!!!!!!!!
ΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΤΕΛΙΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ Κ.


ΟΜΑΔΑ: ΄΄THE FANTASTIC SIX ’’

‘’Αυτή η νύχτα μένει…’’
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ομάδα οι ‘’ΖουζουνοΑρλεκίνοι’’ στην 5η επέτειο προς τιμήν της ίδρυσης των ΖουζουνοΑρλεκίνων, ετοίμασαν μια εκδήλωση με ζογκλερικά και μουσική. Το κουνούπι Αρλεκίνος, άνοιξε την αυλαία, με το γνωστό κόλπο ΄΄πιάσε με , αν μπορείς’’, ενώ η Ζουζούνα μέλισσα και ο Βιολαίμης κάλυπταν το μουσικό κομμάτι. Τη συνέχεια της εκδήλωσης ανέλαβαν η Ψιψίνα με το κόλπο ΄΄κάνε μου λιγάκι νιάου’’ με τη φιλική συμμετοχή του κολλλητού της κατσίκι. Το πρόγραμμα έκλεισαν οι γοργόνες με δεύτερη φωνή τον Τριγωνοψαρούλη, που έλεγε το ‘’πλάτσα, πλούτσα, μ΄έχεις κάνει λούτσα’’. Εκεί όμως που κανείς δεν το περίμενε, μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο , η κακιά μωβμπλέ πεταλουδίτσα, την είδε ο Τριγωνοψαρούλης και από την τρομάρα του, φάλτσαρε στο σοπράνο. Έπεσαν οι γοργόνες από τη σκάλα που ήταν κρεμασμένες, καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από παντού , το πάρτυ καταστράφηκε κι έτσι άδοξα έληξε η ΖουζουνοΑρλεκίνικη νύχτα!!!!!!!!!!!!!!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΛΙΝΑ, ΒΕΝΙΑ, ΡΑΝΙΑ, ΒΙΒΙΑΝ, ΝΤΟΥΛΗ


ΟΜΑΔΑΤΑ ΝΤΑΛΝΤΟΝΑΚΙΑ ΚΙ Ο ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ ΣΕ ΝΕΕΣ   ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

‘’ θεϊκές διαμάχες’’
Μια φορά κι έναν καιρό , πριν από πολλά χρόνια, ζούσαν στον Όλυμπο οι 12 αρχαίοι Έλληνες θεοί. Ο παντοδύναμος Δίας θέλοντας να επεκτείνει τη δύναμή του και στο θαλάσσιο κόσμο ήρθε σε αντιπαράθεση με τον ισχυρό αδελφό του Ποσειδώνα. Ο Δίας θέλησε αρχικά να λύσει τη διαμάχη διπλωματικά. Όμως ο Ποσειδώνας ήταν κάθετος στην απόφασή το υ, να μην παραχωρήσει το παλάτι του. Ο  Ποσειδώνας όντας θυμωμένος σήκωσε την τρίαινα και ξεκίνησε παλίρροια με σκοπό να ‘’πνίξει’’ το ουράνιο βασίλειο. Ο Δίας προσπάθησε να αποκρύψει το βασίλειο δημιουργώντας ένα νέφος γύρω από αυτό. Στη συνέχεια για να αμυνθεί έριχνε ασταμάτητα κεραυνούς στον υδάτινο χώρο. Ο Άδης  βλέποντας τα δύο πολυαγαπημένα του αδέλφια να προσπαθούν να αλληλοσκοτωθούν , δεν θα το συγχωρούσε στον εαυτό του να τους δει να πέφτουν στα Τάρταρα. Έτσι με σκοπό να τους διαχωρίσει, σήκωσε έναν τεράστιο βράχο ο οποίος ήταν αδιαπέραστος και από τις δυο μεριές. Τέλος , με τη βοήθεια του Άδη , τα δυο αδέρφια συμφιλιώθηκαν και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

ΣΤΡΑΤΟΥΛΑ, ΓΡΗΓΟΡΙΑ, ΕΡΡΙΚΑ, ΛΥΔΙΑ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ



ΟΜΑΔΑ:   ''ΤΑ ΤΑΠΕΙΝΑ ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙΑ'' 

  Ο Θεός  ‘’αβγό’’
Μια φορά κι έναν καιρό δυο ψαράδες καθώς πήγαιναν στο ποτάμι να ψαρέψουν , αντίκρυσαν ένα πελώριο αβγοειδές πράγμα να βρίσκεται στην όχθη του ποταμού, ωσάν να έπεσε από τον ουρανό. Ξαφνικά το ΄΄αβγό΄΄ άρχισε να σπάει και τα κομμάτια απομακρυνόντουσαν σιγά σιγά το ένα από το άλλο. Μια τεντόρια  λάμψη τύφλωσε τα μάτια των ψαράδων και κατατρόμαξε τα ζώα ολόκληρης της γης. Αυτή η λάμψη προερχόταν από ένα στρογγυλόμορφο σώμα που βυθιζόταν στις φλόγες. Οι ψαράδες τρομαγμένοι έτρεξαν προς το χωριό τους για να φωνάξουν τους υπόλοιπους συγχωριανούς και αυτοί όταν βρέθηκαν μπροστά σε αυτό το σώμα από το δέος τους, αποφάσισαν να χτίσουν έναν ναό για να μην μπορεί κανείς άλλος να το κατακτήσει. Αλλά αυτό το σώμα νευρίασε από την αλαζονεία τους και εξεράγη ώστε πέθαναν όλοι και το σώμα πήρε τη θέση του στον ουρανό και δημιουργήθηκε μια καλύτερη ζωή στη γη.
                                                      ΕΙΡΗΝΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ