Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

21-3 ημέρα της ποίησης

Γιάννης Ρίτσος
Το χρέος των ποιητών
Πολλά ποιήματα είναι ποτάμια.
Άλλα είναι χαμολούλουδα σε βραδινό κάμπο.
Άλλα είναι σαν πέτρες που δε χτίζουν τίποτα.
Πολλοί στίχοι είναι σα στρατιώτες έτοιμοι για τη μάχη.
Άλλοι σα λιποτάχτες κρυμμένοι πίσω απ' τ' ανθισμένα δέντρα.
Άλλοι σαν άγνωστοι στρατιώτες που δεν έχουν πρόσωπο.
Πολλά ποιήματα φωνάζουν δυνατά χωρίς ν' ακούγονται.
Άλλα σωπαίνουνε με σταυρωμένα χέρια
άλλα σταυρώνονται και μιλούν σταυρωμένα.
Πολλοί στίχοι είναι σαν εργαλεία,
εργαλεία σκουριασμένα, ριγμένα στο χώμα
κι άλλα καινούργια που δουλεύουν το χώμα.
Πολλά ποιήματα είναι σαν όπλα
όπλα πεταμένα στο χώμα
κι όπλα στραμμένα στην καρδιά του εχθρού.
Πολλοί στίχοι στέκονται πίσω απ' τη σιωπή
σαν τα χλωμά παιδιά πίσω απ' τα τζάμια ενός ορφανοτροφείου —
κοιτάζουν μακριά μες στη βροχή — δεν ξέρουν τι να κάνουν, πού να πάνε.
Πολλά ποιήματα είναι σα δέντρα
άλλα σαν κυπαρίσσια σ' ένα λιόγερμα θλίψης
άλλα σα δέντρα οπωροφόρα σ' ένα κολχόζ.
Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες —
πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια
και πόρτες ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές.
Είναι και μαύρες πόρτες καμένες σε μία πυρκαϊά,
κι άλλες τιναγμένες από μιαν έκρηξη
κι άλλες που μεταφέρουν ένα σκοτωμένο σύντροφο.
Υπάρχουν ποιήματα που καλπάζουν μες στο χρόνο
σαν το κόκκινο ιππικό του Σμύρνενσκη
ποιήματα καβαλάρηδες που αφήνουν τα γκέμια και πιάνουν την αξίνα.
Πολλά ποιήματα γονατίζουν στη μέση του δρόμου,
πολλά ποιήματα άνεργα μ' αδούλευτα χέρια,
πολλά ποιήματα εργάτες που ξεπερνούν χίλιες φορές τη νόρμα τους.
Υπάρχουν στίχοι σα δαντέλες στο λαιμό των κοριτσιών
ή σα δακτυλιδόπετρες με μικρές μυστικές παραστάσεις
κι άλλοι που πλαταγίζουν ψηλά σα ρωμαλέες σημαίες.
Πολλά ποιήματα μένουν αργά τη νύχτα στην ερημιά·
βρέχουν κάθε τόσο τα τέσσερα δάκτυλα των στίχων τους σ' ένα ρυάκι,
ύστερα χάνονται ονειροπαρμένα μες στο δάσος και πια δεν επιστρέφουν.
Πολλοί στίχοι είναι σαν αργυρές κλωστές
δεμένες στα καμπανάκια των άστρων —
αν τους τραβήξεις, μια ασημένια κωδωνοκρουσία δονεί τον ορίζοντα.
Πολλά ποιήματα βουλιάζουν μες στην ίδια τους τη λάμψη,
περήφανα ποιήματα· δεν καταδέχονται τίποτα να πουν.
Ξέρω πολλά ποιήματα που πνίγηκαν στο χρυσό πηγάδι της σελήνης.
Ένα σωστό ποίημα ποτέ δεν καθυστερεί σε μια γωνιά του ρεμβασμού.
Είναι πάντα στην ώρα του σαν τον συνειδητό, πρόθυμο εργάτη
είναι ένας έτοιμος στρατιώτης που λέει παρών στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.
Κάποτε οι ποιητές μοιάζουν με πουλιά στο δάσος του χρόνου,
οι άλμπατρος του Μπωντλαίρ, τα κοράκια του Πόε,
κάποτε σα σπουργίτια μες στο χιόνι ή σαν αητοί ψηλά σ' απόκρημνα ιδανικά.
Υπάρχουν και ποιήματα όμορφα σαν τα πουλιά Γκλουχάρ —
το Μάη και τον Απρίλη πνίγονται μες στο ίδιο τους ερωτικό τραγούδι
πνίγονται μες στη μελωδία τους και κουφαίνονται.
Το Μάη και τον Απρίλη τα χαράματα
μες στην κρυστάλλινη δροσιά του δάσους
βγαίνουν οι κυνηγοί με τα ντουφέκια τους και τα γκλουχάρ δεν τους ακούνε.
Το νου σας σύντροφοι ποιητές, αδέλφια μου,
ας κρατάμε τ' αυτί μας στυλωμένο στο γυαλί της σιωπής —
τα βήματα του εχθρού και του φίλου μας μοιάζουν στο θαμπόφωτο του δάσους.
Πρέπει να διακρίνουμε.
Το νου σας σύντροφοι ποιητές, μη και βουλιάξουμε μέσα στο τραγούδι μας
μη και μας εύρει ανέτοιμους η μεγάλη ώρα
— ένας ποιητής δίνει παρών στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.
Αλλιώς θα μείνουν τα τραγούδια μας πάνω απ' τις σκάλες των αιώνων
ταριχευμένα, ωραία κι ανώφελα πουλιά σαν τα γκλουχάρ εκείνα
τα γαλαζόμαυρα μες στους βασιλικούς διαδρόμους της Μπίστριτζας.
Σαν τα γκλουχάρ εκείνα με τα δυο φτερά τα σταυρωμένα,
σιωπηλά πένθιμα ταριχευμένα — διακόσμηση ξένων παλατιών —
με τα μάτια δυο μάταιες στρογγυλές απορίες κάτω απ' τα κόκκινα φρύδια τους.
Το νου σας σύντροφοι ποιητές, — ένας ποιητής
είναι ένας εργάτης στο πόστο του, ένας στρατιώτης στη βάρδια του,
ένας υπεύθυνος αρχηγός μπροστά στις δημοκρατικές στρατιές των στίχων του.
(Τα επικαιρικά, Βάρνα, 20-6-58)

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

οι φοβίες του Β3 και όχι μόνο



Με αφόρμηση την ταινία Truman Show και το κφ της φιλοσοφίας    θεωρίες για τη γνώση  
οι μαθητές του  Β3  μεταξύ πολλών απαντήσεων ,  τόνισαν:

 
  •  Θα ήθελα να είμαι :       ο σκηνοθέτης  του σόου
                                       ο πρωταγωνιστής
                                   ο φίλος
                                   η γυναίκα
                                   η αγαπημένη
                                   η μητέρα
Γιατί ήθελε να βοηθήσει λέγοντας την αλήθεια….

  • Θα δεχόμουν να γίνει η ζωή μου ταινία/σόου , αν   δεν προβαλλόταν live/αν γνώριζα/ αν πληρωνόμουν/ αν ήμουν χαζός/ αν ήξερα ότι μπορώ να σταματήσω όποτε θέλω  / μα είναι θέατρο….
  •    «Αν ήταν απόλυτα αποφασισμένος (ο Τρούμαν) ν’ ανακαλύψει την αλήθεια θα ήταν αδύνατο να τον εμποδίσουμε» Κριστόφ
Καθορίζει τη ζωή μου  κυρίως  ο ΘΕΟΣ ,η ΜΟΙΡΑ, η ΤΥΧΗ , ή  ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ;
  
  •          «Ο κόσμος, ο τόπος που μένεις είναι άρρωστος.» Κριστόφ
Προτιμώ:        τον «άρρωστο»-πραγματικό κόσμο.
                    την «ασφαλή αλήθεια» του Κριστόφ και του σόου.

Γιατί εγώ αποφασίζω τι είναι καλό για μένα και τι όχι χωρίς να υποδεικνύουν οι άλλοι/ γιατί έτσι είναι η ζωή….

·         Φοβάμαι   /Έχω φοβίες με : φίδια, ύψη, τις σκέψεις μου, το καινούριο, τα άγρια πράγματα, τη λήθη, τα έντομα, τα ερπετά….

·         Ελευθερία είναι:       η πραγματικότητα του κόσμου που μας δείχνουν;
η πραγματικότητα του κόσμου που αμφισβητούμε;
η πραγματικότητα του κόσμου που αισθανόμαστε;
η πραγματικότητα του κόσμου που πλάθουμε;

·         Αν η σκέψη ήταν χρώμα θα ήταν : πολύχρωμη ή απροσδιόριστο ή ανύπαρκτο ή γαλάζιο ή πορτοκαλί ή αόρατο ή λευκό…

·         «Τι είμαι λοιπόν;   Σκεπτόμενο πράγμα που αμφιβάλλει, νοεί, βεβαιώνει, αρνείται, θέλει, δεν θέλει, φαντάζεται, αισθάνεται…» Ντεκάρτ   

  • Ποιος είμαι; ο εαυτός μου/χμ!  μακάρι να ήξερα/μηχανή αυτόνομη, κύρια του εαυτού της/ ένα όντως όν/ είμαι ελεύθερος άνθρωπος με λογική και αισθήματα αλλά και αμφιβολίες σε αβέβαια ερωτήματα που παρουσιάζονται/ είμαι αυτός που αισθάνομαι ότι είμαι κι έχω αποδεχθεί ποιος είμαι και προσπαθώ κάθε μέρα να μάθω περισσότερα για μένα….