Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Οι τελειόφοιτοι λογοτέχνες του Γα2

συμπλήρωσαν ένα δικό τους γιατί στον Κρητικό του ΣΟΛΩΜΟΥ
την απιθώνω με χαρά, κι ήτανε πεθαμένη

γιατί : την έχασα νωρίς και την αγαπούσα πολύ  ΧΡΗΣΤΟΣ
           βρισκόταν κοντά αλλά συγχρόνως και μακρυά μου     ΕΥΤΥΧΙΑ
           είχε πνιγεί στην ανοιχτή θάλασσα    ΜΑΡΙΑ
           την άφησα μονάχη κι άργησα να επιστρέψω   ΜΑΡΙΑ
           μ΄αγκάλιασε σφιχτά    ΙΩΑΝΝΑ
           με άφησε ξανά κι αυτή τη φορά οριστικά    ΓΕΩΡΓΙΑ
           ο θάνατος με πρόλαβε              ΧΡΥΣΑΥΓΗ
           μάγισσες κακές την πήραν μακρυά    ΔΗΜΗΤΡΑ
           ναυάγησε από την κατάθλιψη     ΓΙΩΤΑ 
           μέσα στα γαλάζια τα νερά, την βρήκαν οι αγγέλοι   ΑΝΝΑ                                    

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

και η ιστορία τελειώνει Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Αγάπη και η Φροντίδα στη θάλασσα και απολάμβαναν ένα βραδινό, καλοκαιρινό μπανάκι ώσπου η Αγάπη χάνει το κολιέ της και προσπαθεί να το βρει. Ήταν όμως μάταιο επειδή δεν μπορούσαν να δουν τίποτε στο σκοτάδι και αποφάσισαν να φύγουν. Την άλλη μέρα η Αγάπη ήταν πολύ στεναχωρημλενη αλλά είδε στο σχολείο τη θλίψη η οποία είχε βρει το κολιέ της Αγάπης. Τότε η Φροντίδα είπε: ''Μα τι σύμπτωση!Αχ, αυτός ο κόσμος ,ο μικρός ο μέγας''

Βλασακίδου Ειρήνη     Γα1
Όλοι μας έχουμε ζήσει καταστάσεις. Έντονες, αδιάφορες,αξιόλογες , όμορφες, άσχημες. Μια απώλεια, ένα καλοκαίρι, μια φωτογραφία.Όλα γίνονται αναμνήσεις και μια γλυκιά νοσταλγία ή μια κακή ανάμνηση αντίστοιχα. Όλοι στη σφαίρα της φαντασίας μας, αναζητούμε το ιδανικό. Θέλουμε να τα έχουμε όλα. Μήπως τα είχαμε όλα και θέλουμε περισσοτερα;Πάντα θα βρίσκονται τραγούδια να μας θυμίζουν πως κάτι λείπει. Ίσως μια φωνή ή πολλές φωνές αντίστοιχα. Ο δικός μας κρυφός παράδεισος. Η ξεχασμένη ακρογιαλιά του καθενός. Και μετά από αυτό κενό. Τι περίεργος που είναι ο κόσμος ! Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας...  
           
 Γιαντσελίδου   Βένια     Γα1   

Αυτή ήταν η τελευταία ημέρα πριν το θάνατό της. Καθόταν μέσα στη θάλασσα νιώθοντας τα κύματα να χτυπάνε το κορμί της καθώς αυτή ξάπλωνε στην επιφάνειά της και έβλεπε τα αστέρια. Ένιωθε ήρεμη για πρώτη φορά μετά από μέρες καθώς το χαλαρό αεράκι διαπερνούσε το στήθος της. Είχε πανσέληνο , όλα ήταν πιο φωτεινά απ΄ότι συνήθως. Τη στιγμή που παρατηρούσε το φεγγάρι, την έπιασε μια μελαγχολία, ίσως να έφταιγε το τοπίο, ίσως η μοναξιά της. Ξαφνικά άρχισε να βρέχει. Ήταν μια σπάνια καλοκαιρινή βροχή, όπως ήταν και η ίδια. Το φεγγάρι κρύφτηκε και όλα σκοτείνιασαν απότομα. Όλες οι σκιές εξαφανίστηκαν και αυτή...άρχισε να χορεύει στη μουσική της φύσης αφουγκραζόμενη το ρυθμό του ανέμου και των κυμάτων της θάλασσας, έχοντας τη βροχή να την χειροκροτάει, έχοντας τη θάλασσα για Κρητικό της και ψιθυρίζοντας ΄΄αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας΄΄.          Λέοντος    Γεωργία    Γα1

Μανούλα μου γλυκιά, μάνα Κρήτη. Απόψε τα μαύρα σκοτεινά στενά σου είναι πιο κρύα από ποτέ και εγώ μονάχος περπατώ. Όλοι με κοιτάζουν, όλοι με αποφεύγουν. Μήπως φταίνε τα βρώμικα ρούχα μου, τα σκισμένα παπούτσια μου; Πόνεσαν τα πόδια μου απόψε που σε περπάτησα πολύ. Πήρα την κούτα μου και την έριξα πάνω σου. Ξάπλωσα λιγάκι να κοιμηθώ, μα κανείς δεν με προειδοποίησε γι αυτό. Αυτός ο άντρας λέει πως τον έκλεψα μανούλα. Όχι μην το κάνεις αυτό, πονάω. Γιατί; Με αφήνει στο κρύο. Χάνω το φως μου , μανούλα. Δεν ήταν Κρητικός, μανούλα. Δεν θα το έκανε γιος σου αυτό. Το κορμί μου στο αίμα κολυμπάει κι αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας πια δεν με χωράει. Κι εσύ από ψηλά που με κοιτούσες ,είναι ώρα να ανταμώσουμε. Στη ζεστή σου αγκαλιά να με σφίξεις και γλυκά να κοιμηθώ...να μη νιώθω ότι σε χάνω.                                           Κουντουράκη Αλεξία   Γα1



Κατά τη δύση του ήλιου,την ώρα που όλα τριγύρω ήταν ήρεμα και γαλήνια ο Κρητικός καθόταν αμέριμνος και συλλογιζόταν. Μια νοσταλγία ένιωσε ξαφνικά από τα παλιά. Τότε, που ο μόνος τρόπος να ξεφύγει από τα δεσμά της σκληρής πραγματικότητας ήταν η φυγή. Ένα αίσθημα λύτρωσης και ανακούφισης τον διακατείχε σε κάθε του απόδραση. Απελευθερωνόταν. Σαν ένα είδος διάσωσης, καλύτερα. Μα τώρα όλα αυτά μόνο στη φαντασία του μπορούν να ζωντανέψουν. Κάθε κλάσμα δευτερολέπτου της αναπαραγωγής αυτών των στιγμών στο μυαλό του περνούσαν τόσο γρήγορα και σπασμωδικά σαν μια ταινία μικρού μήκους. Αφήνοντάς του μια γλυκόπικρη γεύση. Τα λόγια του ήταν μετρημένα και οι κουβέντες του μελαγχολικές. Μέσα στον μικρόκοσμο του εαυτού του προσπαθούσε να βρει αντανάκλαση του έξω κόσμου. Μα τίποτα δεν τον ενθάρρυνε πια. Όλα κατέληγαν σε ένα απόλυτο χάος. Και εκεί που αναμετρούσε τις στιγμές , πάνω στον ειρμό των σκέψεών του, αναφώνησε: ''Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας.''                  Βασιλείου Βάσω Γα1


Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

για τις βροχούλες που δεν έρχονται


ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ - Κική Δημουλά

Άρχισε ψύχρα.
Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.
Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.
Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.
Ζέστες, η διάθεση για φως,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωής.
Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,
πολλοί διάττοντες έρωτες
ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.
Τώρα η γνωστή ψύχρα
κι όλα να φεύγουν.
Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.
Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια
η μία ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη
με λύπη αυτοδίδακτη.
Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση
κι από τις καλημέρες σου.
Τα παράθυρα ενδίδουν.
Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,
άλλοι λεν ως την άνοιξη,
άλλοι φοβούνται διά βίου.
Κι εσύ τι κάθεσαι;
Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.
Να γίνεις ό,τι αναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιος ξέρει τ᾿ άλλο μου φθινόπωρο;».
Καιρὸς να γίνεις «τ᾿ άλλο μου φθινόπωρο».
Άρχισε ψύχρα.
Ρῖξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.


ΒΡΟΧΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ - Κική Δημουλά

Εγώ, όταν μεγαλώσω
θα γίνω Σεπτέμβριος έλεγε ο Αύγουστος.
Έβρεξε δω λιγάκι.
Δοκιμαστικά, σαν έλεγχος
αν λειτουργούν καλά οι πτώσεις.
Όπως χτυπάνε κάθε τόσο
ξαφνικά οι σειρήνες, δοκιμαστικά,
αν λειτουργεί καλά
ο τρόμος του πολέμου.
Ελάχιστη βροχή,
ίσα που την πλατάγισε στο στόμα του
το χώμα τη σταγόνα
– καθώς δοκιμαστής κρασιών-,
μόλις που πρόλαβε η υγρόεσσα ευωδιά
παραπονιάρα να τριφτεί
πάνω στα περιβόλια.
Δέναν οι παραθεριστές
στις σχάρες των αυτοκινήτων την Αθήνα
μαρσάραν τις βαλίτσες τους και φεύγαν.
Πεθαίναν απ’ τη ζήλια τους τα σπίτια
κοιτώντας τα τροχόσπιτα
στην Εθνική Οδό του Σεπτεμβρίου.
Απ’ τ’ ανοιχτά παραθυράκια τους
μικρά όσο ένα σάντουιτς ματιάς
κουρτινάκια φτερακίζαν κατά έξω,
νάιλον γλάροι εμπριμέ, δεμένοι.
Λοξά στημένη
νανούριζε τα τέλια της
μια κιθάρα ηλιοκαμένη.
Ευτυχώς βελτιώθηκε
το βιοτικό επίπεδο της βάρκας.
Γίνανε βάρκες κατοικίδιες
– αστυφιλία των σκαριών.
Αστραφτερές, εξωλέμβιες,
πάνω στα τρέιλερ κουρνιασμένες
ακολουθούν τ’ αφεντικά τους,
σκυλάκια ράτσας
χωρίς καθόλου τρίχωμα θαλάσσης.
Γαύροι πηδάνε κατά πάνω,
μια τελευταία ασημένια περιέργεια.
Κάτι θα την πονέσει απόψε τη βραδιά
γι’ αυτό το προς το τέλος.
Αν έχει ξαστεριά
θα πιει κάποιο παυσίπονο αστέρι.
Εγώ θα μείνω ακόμα λίγο.
Μήπως και ξαναβρέξει.
Να σε ξεπλύνω λίγο.
Είσαι μες στην αρμύρα και τ’ αλάτια
από τότε που ήμουνα θάλασσα.


Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017



 Η φύση, η μάθηση και η άσκηση χρειάζονται για τη μόρφωση και την ψυχική καλλιέργεια των ανθρώπων. Το πρώτο προσφέρεται. τα άλλα δύο κατακτώνται.    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

1η ημέρα στο σχολείο



 
O Bertrand Arthur William Russell γεννήθηκε στην Ουαλία στις 18 Μαΐου του 1872. Διακρίθηκε κατά τις σπουδές του στη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η σχέση του με τα οποία τον οδήγησε στη μελέτη της Λογικής, ενώ κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να εκλαϊκεύσει την επιστήμη και τη φιλοσοφία. Το έργο του έχει επηρεάσει όχι μόνο τα Μαθηματικά, τη Φιλοσοφία και τη Λογική αλλά και τη Μεταφυσική, την Επιστημολογία, τη μελέτη της Γλώσσας και της Ηθικής.
___________
Τι απάντησε ο νομπελίστας φιλόσοφος/μαθηματικός Μπέρτραντ Ράσελ στο γράμμα ενός μαθητή;
Το γράμμα
«... Είμαι ένας Αμερικανός μαθητής 18 χρόνων, και πάω στην ένατη τάξη... Σ’ αυτόν τον ανάστατο και ταραγμένο κόσμο, με τα σπέρματα της ανησυχίας παντού γύρω μας, εμείς, ή σημερινή νεολαία, Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους σαν κι εσάς για να ζητήσουμε καθοδήγηση και πίστη στα ιδανικά. Το πιο φριχτό όπλο πού πάει να φανεί στον ορίζοντα. της Ανθρωπότητας είναι ή ατομική βόμβα. Αυτό δεν είναι αναπόφευκτο, γιατί είναι στο χέρι μας να χαλιναγωγήσουμε την ατομική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς κι’ όχι για τον πόλεμο. Γι’ αυτό και πιστεύουμε πώς θα έπρεπε να χαλιναγωγήσουμε τις δημιουργικές μας ικανότητες, με τη βοήθεια μιας μόρφωσης πού να κατευθύνει σε μια ειρηνική και καρποφόρα ζωή... Επειδή εσείς, σαν δάσκαλος, φιλόσοφος, μαθηματικός και κοινωνιολόγος έχετε τόσες εμπειρίες από τον μεταβαλλόμενο κόσμο των τελευταίων πενήντα ετών, κι’ επειδή σταθήκατε ένας άνθρωπος τόσο θαρραλέος και δημιουργικός, ίσως μπορείτε, με μια σύντομη δήλωσή σας, να διατυπώσετε τις απόψεις σας για τον σκοπό της παιδείας...»
 Η απάντηση   26 Μαρτίου 1962
Αγαπητέ Μάρκ Ορφινγκερ
Σ’ ευχαριστώ για τα θαυμάσιο γράμμα σου, πού το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον. Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να σου απαντήσω νωρίτερα.
Πιστεύω ότι o κύριος στόχος της παιδείας πρέπει να είναι να σπρώχνει τούς νέους να ερευνούν και να αμφιβάλλουν για όλα τα πράγματα πού θεωρούνται γενικώς αποδεκτά. Εκείνο που έχει σημασία είναι η ανεξαρτησία της σκέψης. Το χειρότερο στην εκπαίδευση είναι η απροθυμία να επιτρέπει στους νέους να θέτουν εν αμφιβόλω τις παραδεδεγμένες απόψεις και τούς ανθρώπους που κατέχουν την εξουσία. Για να αναφανούν νέες ιδέες, είναι απαραίτητο να ενθαρρύνονται με κάθε τρόπο οι νέοι στο να διαφωνούν ριζικά με τις ηλιθιότητες της εποχής τους. Πολλοί από τούς ανθρώπους που θεωρούνται αξιοσέβαστοι, και πολλές από τις ιδέες πού θεωρούνται θεμελιώδεις αποτελούν φραγμούς στις ανθρώπινες επιτεύξεις.
Νομίζω ότι το σημαντικότερο δεν είναι να μαθαίνουμε πολλά πράγματα, όσο το να πιστεύουμε με πάθος ότι έχουμε το δικαίωμα να διαφωνούμε και την υποχρέωση να διατυπώνουμε καινούργιες ιδέες. Όπως λες, ο κόσμος είναι ταραγμένος κι ανάστατος. Ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός κινδυνεύει άμεσα. Αν πρόκειται να υπάρξει κάποια ελπίδα για τις Ανθρώπινες ζωές, πρέπει όλοι μας να δουλέψουμε για την απαγόρευση αυτών των τρομακτικών όπλων και να σκεφτούμε με ανεξαρτησία για την πολιτική όλων των κυβερνήσεων μας.

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Ασκητική

60 χρόνια μετά  το θάνατό του, 1957 (απόσπασμα)

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει.
Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματο μας. Δεν ξενοδουλεύουμε΄ εμείς είμαστε οι αφέντες. το αμπέλι τούτο της Γης είναι δικό μας, σάρκα μας κι αίμα μας.

Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί, τραγουδούμε και κλαίμε, οράματα κι Ιδέες ανηφορίζουν στην κεφαλή μας.

Σε ποια εποχή του αμπελιού σου έλαχε ο κλήρος να δουλεύεις; Στα σκάμματα; Στον τρύγο; Στα ξεφαντώματα; Όλα είναι ένα.

Σκάβω και χαίρουμαι όλον τον κύκλο του σταφυλιού, τραγουδώ μέσα στη δίψα και στο μόχτο μου, μεθυσμένος από το μελλούμενο κρασί.

Κρατώ το γιομάτο ποτήρι και ξαναζώ το μόχτο του παππού και του προπάππου. Κι ο ιδρώτας της δουλειάς τρέχει κρουνός στο αψηλό καταμέθυστο κρανίο. [...]
Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμπνίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου. [...]

"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

"Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. να ζητάς συντρόφους!

"Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"

Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.             

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης. [Πηγή: www.doctv.gr]
Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης. [Πηγή: www.doctv.gr]
Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης. [Πηγή: www.doctv.gr]